บลอกนี้ ตามใจฉัน

"ความทรงจำ"

"สิ่งที่สำคัญที่สุด...มักจะรู้สึกได้ในเวลาที่เรา...สูญเสียมันไปแล้ว...และสิ่งที่สำคัญที่สุด...ก็ย่อมอยู่ใกล้ตัวเราที่สุดเช่นกัน"

เหมือนกับการที่เรามองใคร...หรือสิ่งใด...

ที่คุ้นตา...ที่ชินตา...

อย่างไม่คิดที่จะแยแส...หรือสนใจมัน...

ไม่เคยคิดว่ามันจะมีความสำคัญ...

หรือแม้แต่คุณค่า...

แต่ถ้าเกิดเราสูญเสียมันไปละ...เราจะรู้สึกเช่นไร...

ในตอนนี้...คุณลองคิดดูเล่นๆก็ได้...

ถึงเพื่อน...ที่คุณคอยล้อ...คอยแซว...คอบวิ่งไล่...

ถึงพ่อแม่...ที่คอยดุด่าว่ากล่าว...

ถึงครูอาจารย์...ที่คอยอบรมสั่งสอน...

ถึงทุกสิ่งทุกอย่าง...ที่คุณคิดว่ามันงี่เง่าน่ารำคาญ...

แล้วก็ลองคิดดูอีกที...ว่า...

ถ้าเกิดเราสูญเสียสิ่งนั้นไปแล้ว...เราจะเป็นไง...

มีความสุข...ที่หมดตัวงี่เง่า...น่ารำคาญ...

หรือ...

คิดถึง...อยากให้ช่วงเวลานั้นหมุนกลับมาอีก...

คิดถึง...อยากให้มีเพื่อนไว้ไล่ตี...

คิดถึง..อยากให้พ่อแม่มาดุด่าว่ากล่าว...

คิดถึง...อยากให้ครูอาจารย์มาอบรมสั่งสอน...

แล้วทำไมอยู่ดีๆเราถึงมาคิดถึงมันละ...

ทั้งๆที่เมื่อเราอยากให้เขาหายไปแท้ๆ...

แล้วทำไมคนเราถึงมาคิดได้เอาตอนจบ...

เพราะเราไม่ใส่ใจอย่างนั้นหรือ...

เพราะเราเคยชินอย่างนั้นหรือ...

เพราะอะไรกัน...???

หรือนั้นจะเป็นเพราะว่า...

เราไม่เคยใส่ใจกับความรู้สึกที่แท้จริงเขา...

ไม่เคยใส่ใจ...กับความทรงจำดีๆที่เขาเคยสร้าง...

บางทีนะ...บางที...

ไอ้การที่เพื่อนบางคน...ทำตัวแปลกประหลาด...งี่เง่า...น่ารำคาญ...

นั้นเขาอาจจะทำไปเพราะว่า...เขารักและเป็นห่วงเราก็ได้...

ทำไมกันนะ...

คนเราถึงไม่พยายามที่จะมองโลกในแง่ดี...

ไม่พยายามร้างความทรงจำดีๆให้แก่กัน...

ทำไมกันนะ...คนเราเวลาจะมองอะไรถึงไม่ใช้ใจมอง...

เพราะไม่มีเวลาอย่างนั้นหรือ...คงไม่ใช่...

อาจจะเป็นเพราะ...เราไม่ได้ใส่ใจเขามากกว่า...

บางทีนะ...

ถ้าเรา...

หัดใส่ใจกับความรู้สึกคนอื่น....

หัดใส่ใจกับความทรงจำดีๆที่ผ่านมา...

หัดใส่ใจกับความเคยชิน...

เราอาจจะได้สัมผัสถึงสิ่งที่เรียกว่า...สิ่งสำคัญ...ก่อนที่จะสายเกินไปก็ได้...